Herfst 2009

8. Mevrouw heeft niks op met koeienlucht

Wat vooraf ging…

Fleur (39), haar man Enno (42) en hun vier kinderen (Koen 13, Roos 11, Tim 8 en Juul 5) zijn een jaar geleden van Amsterdam naar een klein dorp op het platteland verhuisd. Enno is voor zijn werk meestal in het westen van het land. Hij is advocaat, gespecialiseerd in echtscheidingen. Fleur moet wennen in het oosten, maar ontmoet wel steeds meer nieuwe mensen. Ze heeft al kennis gemaakt met buurvrouw Ellie en met vrouw Pasman en haar aardige neef Florian Haerst. Haar vriendinnen in Amsterdam lijken haar allang vergeten als plotseling Chantal belt. Ze is door haar man Maurice het huis uitgezet en ze vraagt of ze een tijdje bij Fleur mag logeren.

isschien was het niet zo’n goed idee om Chantal hier op het platteland uit te nodigen, piekert Fleur. Het  cultuurverschil is té groot. Bovendien past ze totaal niet in deze omgeving. Het dedain waarmee ze in, nota bene, háár huis rondloopt. Alsof ze de koningin zelf is! Het is duidelijk dat mevrouw niks op heeft met koeienlucht, dialect, tradities, ruimte en rust. Ze wilde bij aankomst meteen aan de roze Prosecco. Fleur had het niet in huis en dat werd haar niet echt in dank afgenomen. ‘Zoiets hoor je voor een vriendin in nood áltijd in de kast te hebben’, had Chantal haar venijnig toegebeten. Toen Fleur even later met een simpele fles rosé op de proppen kwam, klaarde het gezicht van haar vriendin alweer op. Zuipschuit, dacht Fleur bij zichzelf. Na een uurtje begon Chantal behoorlijk tipsy en loslippig te worden. Dat vond Fleur niet prettig in het bijzijn van de kinderen. ‘Zou je niet even gaan liggen?’, had ze Chantal voorgesteld. ‘Ik geef de kinderen alvast te eten, kunnen ze op tijd naar bed en dan eten wij straks gezellig samen met Enno. Verrassend genoeg stemde ze meteen in.

‘Mam?’ ‘Ja, Juul’. ‘Wist jij dat koeien alleen maar melk geven, als ze een kalfje hebben gekregen?’ ‘O ja?’ Fleur deed net of ze dit grote nieuws voor de eerste keer hoorde. Ze zag aan haar vijfjarige dochter dat die het geweldig vond. ‘Hoe kom jij toch zo wijs, Juul?’, vraagt Fleur, terwijl ze haar kleuter op schoot trekt. Het meisje laat het gewillig toe. Ze slaat als ze eenmaal zit zelfs haar armen om haar moeders nek en kruipt dicht tegen Fleurs boezem. ‘Van Anna geleerd. Die woont toch op een boerderij? We wilden spelen, maar haar mama vond het niet goed. Ze zei tegen de moeder van Iris dat, als ik er ben, alles in de soep loopt. Of zo. Gek hè? In soep kun je toch niet lopen? Of kan dat op een boerderij wel? Ik moest er wel een beetje van huilen, want nu speelt Anna met Iris.’ Fleur voelt hoe haar nekspieren verstrakken. De vorige keer dat de meiden met elkaar speelden, was zij compleet de tijd vergeten. Ze had meerdere keren haar excuses aangeboden, maar blijkbaar was het incident nog steeds niet vergeten en vergeven. Ze deed er het zwijgen maar toe, streek Juul over haar mooie krullen en gaf haar een zoen. Morgen zou ze zich nogmaals verontschuldigen bij Anna’s moeder en ook zeggen dat ze het geen stijl vond dat ze zich probeerde te wreken via  haar dochter. Een kind van vijf kan er toch niets aan doen dat haar moeder de tijd verkletst bij de buren? In dit geval wel heel leuke buren. De neef van de buren eigenlijk, Florian Haerst. Wat zou hij gedaan hebben met het pakketje dat bij hem was bezorgd, omdat zij niet thuis was? Hij kwam het brengen en ze wilde het al open maken, toen ze zag dat het bestemd was voor ene Van Zanten, die op háár adres moest wonen. Zondag zou ze het hem vragen. Dan zag ze hem, samen met de andere buren, op het intrekkersmaol. Denkend aan het woord ‘intrekkersmaol’ voelt Fleur een lichte paniek opkomen. Ze moet nog wel het een en ander regelen, voordat ze überhaupt één buurman kan ontvangen.

Aan de vrouwen op school had ze gevraagd of zij misschien een goede traiteur kenden. Stuk voor stuk hadden ze haar met grote ogen en open mond aangegaapt. ‘Een wát?’ had de moeder van Anne geroepen. ‘Bedoel ie zo’n keerl den allerlei liflafjes in mekare flanst? Nee, den he’w hier neet. Wie doot dat zelf. Helemaols noe de melkpries zo slech is.’ Fleur had haar schouders opgehaald en wat schaapachtig gelachen. Met een ‘Nou, dan moet ik mijn oude kookboeken maar eens van de zolder halen en de keuken induiken’ was ze vertrokken. Ook Ellie kende geen traiteur. Zij adviseerde gewoon de barbecue aan te steken, veel vlees in te slaan, hooguit nog wat salades te maken en vooral veel bier koud te zetten. Daarbij had ze opgemerkt dat ze wél het juiste biermerk moest kopen. Geen Heineken, maar Grolsch. ‘Geloof me, dan zijn de mensen hier compleet gelukkig. Echt!’ Fleur wilde niet eigenwijs zijn, het klonk haar allemaal echter zo goedkoop in de oren. In Amsterdam had ze vaak feestjes georganiseerd voor zakenrelaties van Enno. Fleur was er altijd in geslaagd met chique, originele hapjes voor de dag te komen. Zalm, oesters, kaviaar een enkele keer. Geld speelde geen rol. Er was altijd voldoende wijn voorradig. Soms zelfs champagne. Het voelde vreemd om het nu helemaal anders aan te pakken dan ze gewend was. Zou het dan nog wel háár feestje zijn? Aan de andere kant, ze moest rekening houden met de buren. ’t Was vooral hún feest. Hoewel ze zich in het begin voorgenomen had hier niet te blijven en zich van niemand iets aan te trekken wilde ze nu toch graag integreren. Ze had besloten er het beste van te maken, zolang ze hier was. Om bij de buren in een goed blaadje te komen zou ze dus doen wat Ellie zei.

Fleur manoeuvreerde een kar vol boodschappen naar haar Landrover die op de kleine parkeerplaats voor de buurtsuper stond. Ze had voor een heel weeshuis ingekocht, zodat niemand haar van krenterigheid kon betichten. Chantal had aangeboden mee te gaan, maar vanochtend was ze niet aan het ontbijt verschenen. ‘Die zal wel een kater hebben van gisteravond’, knipoogde Fleur naar Enno, toen ze hem vanochtend een afscheidskus gaf. Chantal had het gepresteerd om in haar eentje tijdens en na het eten anderhalve fles rosé op te drinken. Hij lachte, beantwoordde haar kus, kneep liefdevol in haar wang en zei: ‘Fijne dag, schat. Verwen haar maar een beetje. Ze heeft het moeilijk.’ Chantal had hen gisteravond uit de doeken gedaan wat er nu precies was voorgevallen tussen haar en Maurice. Kort door de bocht kwam het erop neer dat hij vermoedde dat zij een ander had. Wat pertinent niet waar was, volgens Chantal. Oké, ze had op een feestje wat zitten flirten met een andere man, maar dat was meer om Maurice jaloers te maken. Hij toonde de laatste tijd zo weinig interesse in haar dat ze eigenlijk had verwacht dat het hem niets zou kunnen schelen wat ze deed. Praten was er niet meer bij en hun seksleven lag al maanden op z’n gat. Chantal had van alles geprobeerd om daar verandering in te brengen. Dure lingeriesetjes, kaarsjes, een zwoel muziekje. Ze had hem proberen te verleiden, maar het had helemaal niets opgeleverd. Maurice had haar verveeld aangekeken en een van zijn drie favoriete smoezen gebruikt: hij wilde nog even werken, hij had hoofdpijn, hij wilde vroeg slapen in verband met een drukke agenda, de volgende dag. Zijn houding maakte haar onzeker. Fleur had met haar vriendin te doen. Ze kende Chantal van buiten, maar vooral ook van binnen. Ze wist dat daar een kwetsbaar vogeltje zat. Chantal had Maurice proberen uit te leggen dat ze hem nodig had. Dat hun relatie de laatste tijd bergafwaarts ging – als ie al niet in het dal lag – en dat ze wilde redden wat er te redden viel. Ze moesten nu vooral blijven praten. Zat hem iets dwars? Had hij zorgen? Had híj misschien een ander? Deed ze iets verkeerd? Maurice had het allemaal weggewuifd. Ze moest niet overal zo’n drama van maken, had hij gezegd. Na haar ‘misstap’ op het feestje leek hij echter wakker te zijn geschud.

Niet op de manier die Chantal voor ogen had… Het was alsof Maurice van het ene op het andere moment veranderde in een roofdier dat zijn prooi elk ogenblik zou kunnen verslinden. Zo had Chantal het verwoord. In het bijzijn van de kinderen had die nette, zachtaardige Maurice zijn vrouw uitgemaakt voor sloerie en slettenbak. Wat hem betrof kon ze haar koffers pakken en meteen vertrekken. Chantal zei dat zij dan de kinderen zou meenemen. Dat idee had Maurice handig gepareerd. Waar wilde ze dan wel naar toe? Ze had immers geen rooie rotcent? Katja was leerplichtig en moest naar school, Berith had hier haar crèche. Nee, hij zou zijn moeder wel bellen om voor zijn meisjes te zorgen. Ze was hysterisch geworden, had hem allerlei verwijten gemaakt, had hem ter plekke wel iets kunnen aandoen. Hij had gelijk: ze had geen cent en was, samen met haar dochters, compleet afhankelijk van hem. Waarom had ze het zover laten komen? Waarom had ze er niet voor gezorgd dat ze in elk geval financieel onafhankelijk was gebleven? Ze had haar koffer gepakt en Fleur gebeld. Nu zat ze hier, op de bank bij haar beste vrienden, met een glas rosé. Toen ze dát zei, was ze in huilen uitgebarsten.

Fleur had vrijwel meteen haar twijfels. Ze vond het een bizar verhaal. Alleen omdat Chantal met een andere man had staan flirten werd ze de deur uitgezet. Kon dat waar zijn? Enno had geen moment getwijfeld aan het waarheidsgehalte Chantals relaas. Hij was als een vader naast haar op de bank gekropen en had troostend een arm om haar heengeslagen. Met de woorden: ‘Je mag zo lang blijven als je wilt’, had hij haar weer een beetje opgevrolijkt.
(wordt vervolgd)